Udhëtim mes dy kontinenteve dhe Kuzu, të cilin nuk do ta harroj dot kurrë

Kurrë nuk e di se çfarë të pret në një udhëtim përtej kufijve, edhe pse e ke bërë disa herë atë rrugë dhe bileta jote ka një itenerar me orar e destinacion të përcaktuar, prapë se prapë nuk i dihet.

Mëngjesi ynë në Budapest nisi me shumë të qeshura, ndërsa Kevini, taksisti ynë hungarez që na merr e çon zakonisht në aeroport, na thotë se ne jemi pasagjerët me qëndrimin më të mirë. “Ju nuk bëni kështu” na thotë duke bërë një fytyrë të varur dhe vazhdon “as nuk flini gjumë, por jeni të gjallë” ” Të thamë që shqiptarët janë të zhurmshmëm” i themi dhe shoku ynë e fton në Shqipëri.  E në një moment tjetër ndërsa përmendim shprehje unike shqiptare e pyesim nëse ka dëgjuar se me të pyetur gjen Stambollin.

Epo ne pa të pyetur përfunduam në Stamboll dhe jo në Tiranë, për shkak të një vonese të fluturimit tonë. Pas një beteje pa fryt me përfaqësuesin e kompanisë ajrore, morëm ofertën për të arritur në shtëpi me fluturimin më të afërt në Tiranë, se sa të prisnim 10 orë të tjera në aeroportin e Vienës.

Kështu përfunduam në Stamboll. Edhe pse u mërzita që nuk fitova dot asgje nga ato që  na takonin nga rights of care (të drejtat e pasagjerit në rastet kur humbet avionin për faj të kompanisë dhe jo vonesës tënde), nuk u mërzita aq pse po fluturonim me Turkish Airlines, sepse ata janë më të mirët. Më pëlqejnë jo vetem sepse avionët e tyre kanë më shumë hapësirë, por edhe sepse ata të trajtojnë si mbret. Ata janë si ne, apo ne si ata. I presin miqtë me vakte të bollshme, të ngrohta., të shijshme, përkundrejt një sanduiç të thjeshtë apo snack. Thonë se rruga drejt lumturisë kalon nga stomaku dhe turqit besoj se dinë ta vënë mirë në praktikë këtë sekret që bën një diferencë të madhe në kujdesin ndaj klientit.

Punonjësja e kompanisë ajrore në Vienë na thotë të nxitojmë sepse porta nga duhet të nisemi për Stamboll është në anën tjetër të aeroportit. Nxitojmë dhe kur arrijmë atje, ndihesh sikur ke kapërcyer kufijtë gjeografikë nga Europa në Kontinentin Aziatik. Kryqëzohesh me gra të veshura me burka, ca me perçen e zezë nga koka tek këmbët. Pse nuk vesha pantallonat mendova ndërsa shoh se jam e vetmja me një fund deri tek kupa e gjurit, dhe që në kontekstin e asaj pjese të aeroportit bie në sy. Kalojmë përsëri në një pikë tjetër kontrolli dhe dalim në një dhomë tërësisht të izoluar! Një pamje e trishtë e efekteve të terrorizmit. Me apo pa dashje tani bota jonë ka ndryshuar. Nuk ndihemi më të barabartë ndërsa udhëtojmë në këtë pjesë të botës apo vijmë prej saj. Më shumë kontroll. Sikur të mos mjaftojë kalimi përmes pikës së kontrollit, një qen i bukur që më kujton qenushen time në shtëpi (sepse ishin e njëjta rracë) kalon nga një pasagjer tek tjetri duke i marrë erë. Mua më vjen ta përkëdhel, por e di që ai qen aq i bukur dhe i bindur nuk është trajnuar për përkëdhelje. Ai është një qen polic, i trajnuar të gjejë shuma të mëdha parash. Pra jo vetëm bombat mund të jenë problem por edhe furnizimi me para i celulave terroriste, prandaj ata po kontrollojnë.

Nisemi dhe pasi  i hedh një sy menusë së filmave që ofrohen në ekranin e televizorit përballë sediljes sime, zgjedh të shoh një film turk me titra në anglisht. Kuzu! Titulli i filmit është Kuzu. Kuzu siç do ta zbuloj më vonë do të thotë qengj. Historia është jo vetëm e trishtë por e pakapërdishme. Të ngec në fyt, dhe ti kujton atë që Migjeni tha: Kafshatë që s’kapërdihet është or vlla mjerimi

Sepse ngjarja zhvillohet në një fshat malor të humbur të Turqisë, në një familje shumë të varfër, një burrë e një grua të rinj në moshë që ndajnë jetën e krevatin bashkë por jo zemrat, nuk ka as dashuri e asgjë mes tyre, ata i kanë martuar bashkë dhe duket se nuk ndjejnë as më të voglën ndjenjë për njëri tjetrin. Fjalët që shkëmbejnë lidhen të gjitha me si të ia lehtësojnë jetën dy fëmijëve të tyre, një vajzë e një djalë. Vajzën populli ynë do ta përkufizonte më një shejtan të vërtetë. Tepër e zgjuar, por edhe trime. Ajo është mësuar me vrazhdësinë e kulturës së saj. Del punon në arë me të ëmën, në darkë kthehet duke ecur disa metra pas të atit e në një moment kur atij i rrëshket këmba në dëborë e bie, ajo vrapon ta ngrejë. Por ai çohet në këmbë, nuk kthen as kokën prapa, as nuk e falenderon të bijën për kujdesin e treguar a dashurinë e saj, por e shtyn me dorë fort, si për t’i thënë që burrat nuk kanë nevojë për dashuri as përkujdes, dhe vendi i grave është të ecin disa metra pas dhe të ruajnë distancën edhe kur ata bien, sepse ata mund të ia dalin vetë, pa ndihmën e tyre.  Historia e filmit është rrënqethëse dhe në një moment është kanibaleske, ndërsa aludon se nëna në pamundësi për të blerë një qingj për të festuar rrethprerjen (bërjen synet) të birit të saj, therr dhe gatuan vetë të birin të cilin e quan gjithë kohën “qingji im”

Më la një shije të dhimbshme në zemër ndërsa mendoja për atë botë pa dashuri, ku shprehja e dhembshurisë quhet dobësi, ku marrëdhënia mes burrit e gruas në martesë është e ngurtë dhe vetëm një marrëdhënie biznesi, gruaja është një shërbyese në shtëpi por prostituta e qytetit plotëson nevojat e burrit dhe merr edhe ato pak para që ai fiton në punë (rasti në film), ku një vajzë rritet me dhimbjen e revoltën se përse ka lindur vajzë, përse ajo duhet të punojë e të mos përkëdhelet asnjëherë, ndërsa vëllai i saj të mos punojë e të quhet madje qingj në shenjë përkëdhelie. Mendova për këtë botë, që më kaloi para syve në aeroport, në avion, teksa shihja ato gra të mbuluara nga koka tek këmbët, që sytë i mbanin përdhe e në dorë shtrengonin foshnjat e tyre. Dhe harrova për terrorizmin, harrova për dhimbjen që ka sjellë, për jetët që kanë humbur. Harrova sepse ditë për ditë kjo filozofi vrasëse po vret jetë dalë nga dalë ditë për ditë, ndërsa vajzat dhe gratë jetojnë të shtypura, të nëpërkëmbura, dhe motivi për t’u kujdesur ndaj tyre nuk është aq dashuria por nderi i fshatit apo fisit. Më ka lënë një gjurmë të thellë që vjen kur ti mbërthehesh nga empatia për ta, ndërsa përpiqesh për një moment të futesh në botën e tyre, të vësh veten në këpucët  e tyre, të kuptosh çdo të thotë të jetosh në një botë, martesë, familje aq të ngurtë, pa dashuri. E kuptoj eksodin e tyre, pse duan të arratisen prej asaj bote që e kanë krijuar vetë me sistemin e vlerave, botëkuptimit, besimit që ata vetë kanë konstituar si kanunin e jetës dhe shoqërisë së tyre. Shpëtimi i tyre nuk vjen thjesht nga transferimi gjeografik. Transferimi gjeografik do t’u lehtësojë barrën e “nderit” se çfarë thotë lagjia, qyteti, fisi për ta. Por ata kurrë nuk do t’i shpëtojnë burgut në zemrat e tyre që nuk i lejon të duan me gjithë forcën e tyre ndërsa jetojnë në një system të ngritur mbi frikën, ku dashuria dhe perkujdesja perceptohen si dobesi. Nuk ka frikë në dashuri, sepse dashuria e vërtetë e nxjerr jashtë frikën, thotë Bibla. Dhe aty ku nuk ka frikë, aty ka liri.

Besoj që pas këtij udhëtimi nuk do t’i dëgjoj më lajmet njësoj. Sepse në vend të revoltimit, do të lutem. Do të lutem jo vetëm për familjet e viktimave e qetësinë  e humbur, por do të lutem për ata të tjerët që prishën qetësinë, do të lutem për botën e tyre që Perëndia që mund të depërtojë në zemrat e mendjet e tyre, t’i prekë dhe transformojë me anë të dashurisë.

 

Rudina Bakalli

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

×
Share This